وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

نقش خانواده برای ظهور

0

نقش خانواده برای ظهور

آيا امكان دارد يك خانواده بتواند در نزديك شدن ظهور آقا امام نقش داشته باشد و تا چه حد؟

آماده ‏سازى دنيا براى انقلاب امام عصر (عج) وظيفه‏اى گسترده، بزرگ وپيچيده است كه برعهده همه منتظران و بويژه خانواده هاى مهدوى است. طرح زمينه ‏سازى براى قيام امام عصر عليه السلام داراى دو جنبه خواهد بود:

جنبه اول تربيت فكرى و دينى و رشد ايمانى، جهادى وآگاهى سياسى، اين، دقيقا همان چيزى است كه خانواده و ساير مراكز تربيتى و خانوادگى بايد بهآن پايبند باشند.

جنبه دوم تشكيلات سياسى، نظامى، اقتصادى، ادارى واطلاعاتيست كه برعهده حكومت و گرو ه ها ست.

تربيت نسل منتظر بر اساس آموزه‏هاى دينى و باورهاى اسلامى در مسير انتظار و توأم با فرهنگ مهدوى، منتظر را در راستاى اين آرمان والا قرار مى‏دهد. اهميت تربيت نسل انتظار بر اساس آموزه‏هاى دينى و باورهاى عميق مهدوى، وقتى روشنتر ميشود كه با دقت در آيات و روايات به دست مى‏آيد كه قيام حضرت مهدى نياز به ياران و انصارى دارد كه با تربيت و پرورش آنها امكان‏پذير مى‏شود. يكى از اين‏برنامه‏ها، داشتن زندگى مهدوى و قرار گرفتن در مسير جامعه آرمانى است. امام زمان، الگو و اسوه كاملى براى داشتن يك زندگى الهى و شايسته است كه با اقتدا و تأسى به او، مى‏توانيم روزنه‏هاى كاميابى و موفقيت را به روى خود بگشاييم و بتوانيمبه آن جامعه موعود نزديك شويم. ما بايد تمامى تلاش خود را در جهت رسيدن به آن جامعه موعود به كار بنديم و يكى از جلوه‏هاى بارز آموزه انتظار، زمينه‏سازى براى ظهور امام زمان است. خانواده ها بايد تمام تلاششان را بكنند تا اين ودايع الهى و ايمانى (ياران و انصار) ظهور و بروز يابند. برنامه‏ريزى تربيتى خانواده مهدوى بايد به نحوى باشد كه حتى آنانى را كه در آينده به دنيا مى‏آيند را در برگيرد. بى شك يك نسل مطهّر و منتظر، نيازمند فضايى پاك و سرشار از انتظار و اميد است تا بتواند در آن رشد كند. به عبارت ديگر، براى داشتن فرزندان و نسلى منتظر، بايد چنين فضايى را مهيّا سازند.

ما بايد براى نسل‏هاى منتظر برنامه‏ريزى كنيم و به اين وظيفه و تكليف خود باور داشته باشيم. بايد در تمام برنامه ها و اصول زندگى، برنامه‏اى در جهت صحيح زيستن نسل‏ها داشته باشيم و بر اساس هدف خلقت و آفرينش و طبق دستورات برترين دين الهى حركت كرده و مانع از تخريب نسل‏ها به واسطه زياده خواهى ها شويم. كوتاهى و بى توجهى و دنياگرايى ما، مى‏تواند ظهور را تا مدت نامعلومى به تأخير انداخته، بشر را از رسيدن به بالاترين آرزو (رسيدن به كمال در دولت معصوم) دور نگه دارد و به موهومات دنيوى مشغول نمايد. اگر چه بنا به وعده الهى، حتى اگر يك روز از عمر جهان مانده باشد، خداوند حضرتش را ظاهر خواهد ساخت و دولت حق محور و عدالت گرا را بر جهان حاكم خواهد كرد امّا عملكرد ما به عنوان منتظران ظهور، در ايجاد و تحقق اين وعده الهى مى‏تواند مؤثر باشد چرا كه سعادت افراد و گروه‏ها در عصر غيبت بستگى به ميزان تأثير آنها در فرهنگ انتظار و مهدويت و تحقق وعده الهى دارد.

براى داشتن زندگى مهدوى و قرار گرفتن در مسير جامعه آرمانى و تعجيل در ظهور و زمينه‏سازى آن، بايد افكار و تمايلات افراد را به اين سمت سوق دهيم كه خودشان خواهان ايجاد وتربيت نسلى منتظر باشند.

شهيد مطهّرى در پاسخ به اين سؤال مى‏گويد: بسيارى از آدم‏هاى خوب، صالحند نه مصلح. صالح شدن يك فرد، اصلاً ساده نيست و زحمت زيادى مى‏طلبد، ولى با مصلح فاصله دارد. در فرهنگ انتظار انسان بايد هم صالح باشد و هم مصلح كه بتواند در ظهور و قيام حضرت تأثير داشته باشد. مهم ترين وظيفه در اين زمينه تربيت فكرى و عملى نسل منتظر است.

تربيت فكرى و عملى، عبارت است از تقويت دو بعد فكر و عمل، اعتقاد و عملكرد وأ. دراين نوع رويكرد، نسل منتظر را بايد از لحاظ اعتقادى و بينشهاى درست، تربيت و آماده كرد و وقتى فكر و باور او نسبت به منجى تقويت شد، او را در مسير عمل و اصلاح رفتارها قرار داد. پويايى، رشد و بالندگى افراد ريشه در اعتقادات و باورهاى آنان دارد. اگر افراد از لحاظ فكر و عمل تربيت شده و باورهاى عميق دينى بدست آوردند، توانستند فكر و عمل خويش را بر مبانى دينىِ عميق استوار كنند، ميتوانند در مسيرى قرار بگيرند كه شخصيت آنان براى خدا و اهداف بلند مهدوى شكل گيرد.

برخى از مؤلفه‏هاى فكرى و عملى مورد نياز در تربيت نسل منتظر را مى‏توان چنين بيان كرد:

1 شناخت و معرفت

راه انتظار و مهدويت همچون ديگر زواياى دين از دشوارى‏هاى خاص خود برخوردار است و نياز به شناخت كامل دارد تا بتوان در اين مسير طولانى و مشكل حركت كرد. منتظر مى‏بايست نسبت به تمام آنچه نياز دارد شناخت پيدا كند، چرا كه شناخت، كمك بسزايى به تربيت بهتر در اين مسير مى‏كند. سرّ اين كه گفته‏اند زيارت بدون معرفت براى زائر اثرى ندارد، اين است كه بدون شناخت نمى‏توانيم به كمالات پى ببريم و بدون كمالات و اطلاع از آنها نمى‏توانيم به سمت هدف خويش پيش برويم.

معرفت، منتظر را آگاهى و بصيرت مى‏بخشد و اين آگاهى او را براى رسيدن به مقصود يارى مينمايد

در روايات بسيارى سفارش به شناخت امام شده است كه به عنوان نمونه به برخى از آنها اشاره مى‏كنيم:

«هل معرفه الإمام منكم واجبه على جميع الخلق؟ فقال: إن الله عزوجل بعث محمداً إلى الناس أجمعين و رسولاً لله و حجه على جميع خلقه فى أرضه. فمن آمن بالله و بمحمد رسول الله، و اتبعه و صدقه، فإن معرفه الامام منا واجبه عليه و من لم يؤمن بالله و برسوله و لم يتبعه و لم يصدقه، و يعرف حقهما، فكيف يجب عليه معرفه الإمام و هو لا يؤمن بالله و رسوله و يعرف حقهما؟ لا و الله، ما ألهم المؤمنين حقنا إلا الله عزوجل

خداى تبارك و تعالى، حضرت محمد را به پيامبرى به سوى همه جهانيان بر انگيخت. هر كس به خدا و محمّد ايمان بياورد و او را پيامبر خدا بداند و از او پيروى كند، بر او واجب است كه امام را بشناسد. ولى اگر كسى به خدا و پيامبر خدا ايمان نياورده باشد، چگونه ممكن است كه پيش از شناخت خدا و رسول، شناخت امام بر او واجب باشد؟ به خدا سوگند، حقوق ما را خداوند به مؤمنان الهام كرده است.

2 وظيفه‏ گرايى و شناخت مسئوليت

از محورهاى مهم بحث در تربيت نسل منتظر، شناخت وظايف و تكاليف است. شناخت و معرفت نسبت به آنچه مى‏بايست انجام شود، به منتظر كمك مى‏ظكند تا از سر بينايى و بصيرت عمل كرده شرايط رشد و بالندگى خويش را مهيا نمايد.

برخى از وظايف منتظران در دوران غيبت كه مى‏بايست نسبت به آنها شناخت كافى پيدا كند عبارت است از:

2. 1 زمينه سازى و ايجاد آمادگى:

3 دعا براى سلامتى امام و حجت خدا

2. 3 تجديد بيعت با امام زمان و خواستن آن در ادعيه:

2. 4 الگو پذيرى از امام:

امام صادق فرمود: «من سره ان يكون من اصحاب القائم فلينتظر و ليعمل بالورع و محاسن الاخلاق و هو منتظر

هر كس دوست دارد از ياران حضرت قائم باشد بايد منتظر باشد و در حال انتظار به پرهيزكارى و اخلاق نيكو رفتار نمايد.»

اين نوع عمل كردن يعنى الگوبردارى رفتارى و اعتقادى از امام زمان كه منتظر را در راه خويش كمك بسيارى مينمايد.

موارد بسيار ديگرى را ميتوان نام برد كه از وظايف نسل منتظر است و بايد نسبت به آنها شناخت و معرفت پيدا نمايد كه به برخى اشاره ميشود:

– حضور پر رنگ سياسى و نظامى در اجتماع

– حراست از فرهنگ دينى و اسلامى و مرزبانى از انديشه اسلامى

– تلاش در جهت رشد علمى و آگاهى از علوم روز دنيا

– شناخت اهداف و برنامه‏ظهاى پس از ظهور

3 ايمان و باورداشت به جامعه آرمانى مهدوى

پس از آگاهى و شناخت منتظر نسبت به راه و هدف خويش و وظايف و مسؤوليت‏هايش، نوبت به اعتقاد و باور مى‏رسد يعنى، اينكه تنها آشنايى و شناخت كفايت نمى‏كند، بلكه مى‏بايست با تمام وجود باور داشته باشد تا بتواند در آن راه جانفشانى و ايستادگى كند. بسيارى از آنان، كه در كربلا همراه امام حسين حضور داشتند، امام را شناخته و اطلاع كامل از ويژگى‏ها و محاسن او داشتند، اما اين شناخت به حدى نرسيده بود كه امامت و راه امام براى آنان به يك باور و اعتقاد تبديل شود تا بتوانند جان و مال و فرزندان خويش را در طبق اخلاص بگذارند و تقديم امام خويش نمايند. انتظار ظهور منجى بايد مبدل به باورى قلبى و عميق شود كه انسان را در زمره ياران حضرتش قرار مى‏دهد. بايد كه خودخواهى‏ها و حب نفس‏ها از بين رفته تا اين اعتقاد و باور در انسان نهادينه شده، به حركت منتظر در راه رسيدن به امام يارى رساند.

«أللهم لابد لأرضك من حجه على خلقك يهديهم إلى دينك و يعلمهم علمك، و لا يضيع أولياؤك بعد إذ هديتهم: ظاهر و ليس بالمطاع، أو متكتكم مترقب إن غاب شخصه عن الناس فى حال هدنه، لم يغب عنهم ثبوت علمه، فإذا قلوب المؤمنين مثبته

بار خدايا همواره بايد حجّتى در روى زمين باشد كه بندگانت را به سوى دين تو رهنمون شود و تعاليم تو را به آنها بياموزد. تا بندگانت پس از هدايت تو گمراه نشوند. حجّت تو يا ظاهر و آشكار خواهدبود كه اطاعت نخواهد شد، و يا از ديده‏ها غائب بوده كه انتظارش را خواهندكشيد اگر چه جسم او از ترس مخفى باشد ولى اثبات وجودش مخفى نخواهد بود زيرا در دل مؤمنان ثابت و استوار خواهد بود».

باور به مهدى بايد در وجود همه ما چنان، ريشه‏هاى گياه در خاك محكم باشد. غيبت امام نبايد اعتقاد به وجود حضرت را در دل مؤمن منتظر سست كرده، او را از انتظار براى ظهورش غافل نمايد.

4 رابطه و پيوند

پس از شناخت نسبت به اين انگاره ارزشمند و وظايف و مسؤوليت‏ها و پيدا نمودن باور و اعتقاد عميق بدان، نوبت به رابطه و پيوند با امام زمان و راه دشوار انتظار مى‏رسد.

قرآن مى‏فرمايد: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، بر ناگوارى‏ها و بر پرهيز از گناهان و اطاعت از خدا شكيبايى كنيد و با اتكا به صبر و پايدارى يكديگر بر مقاومت خويش بيفزاييد و در امور دين و دنيا با يكديگر همبستگى داشته باشيد، و از عذاب خدا پروا كنيد، كه نيكبخت شويد».

در روايات آمده است: «يا أيها الذين آمنوا اصبروا و صابروا و قال اصبروا على اداء الفرايض… رابطوا: إمامكم المنتظر

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايدأ رابطه ناگسستنى داشته باشيد با امامتان،] مهدى [منتظر».

در واقع پس از شناخت و باورداشت عميق، به مرحله‏ظاى مى‏ظرسد كه بايد با آن موعود شناخته شده، ارتباط برقرار كند و خود را در دامن ولايت و امامت او قرار دهد. براى اين كار نيز بايد راه‏ظها و مسيرهاى مختلفى را طى كند

5 همسويى با امام

پس از ايجاد ارتباط تنگاتنگ و پيوند عميق، منتظر بايد خود را همسو كند. يعنى بايد براى رسيدن به امام زمان و قرار گرفتن در رديف منتظران واقعى حضرت، خود را با اهداف ايشان همراه نموده و اهداف بلند امام همان اهداف او در زندگى باشد. نمى شود دم از انتظار زد، اما راه خويش را در پيش گرفت و به فرمان ديگران حركت كرد. نبايد در راه زندگى به شكلى عمل كرد كه از مسير انتظار و امام فاصله گرفته و به اهداف و آمال دشمنان كمك كرد و به اختلافات دامن زد.

روشن است كه اطاعت و پيروى بدون هماهنگى، همسويى و همگرايى راه و هدف امكان ندارد. همراهى در عمل و رفتار بهترين نشان اطاعت است.

«وذالك بعد غيبه طويله، ليعلم الله من يطيعه بالغيب و يؤمن به

و آن- ظهور- بعد از سپرى شدن يك غيبت طولانى است، تا خدا بداند كه چه كسى در غيبت از او اطاعت مى‏كند و به او ايمان مى‏آورد»

6 همراهى و همرنگى

زمانى كه انسان نسبت به هدف خويش شناخت كامل پيدا نمود و توانست با آن رابطه و همسويى پيدا كند، مى‏تواند همراه و هماهنگ با امام بوده و تا رسيدن به انتهاى راه همراه او حركت كند و بدون هيچ نگرانى دل به دلدار سپرده، به اميد روز موعود زندگى كند. يعنى ارتباط و همسويى با آن حضرت، به تمام وجود او نفوذ كرده و وى را عملا و قلباً همراه و همدل با امام كند و همه اعمال، رفتار، گفتار و تفكرات او رنگ و بوى مهدوى داشته باشد.

«و لو أن ا شياعنا وفقهم الله لطاعته على اجتماع من القلوب فى الوفاء بالعهد عليهم لما تأخر عنهم اليمن بلقائنا و لتعجلت لهم السعاده بالمشاهدتنا على حق المعرفه أ

اگر شيعيان ما، كه خدا توفيق طاعتشان دهد، در راه ايفاى پيمانى كه بر عهده دارند همدل مى‏شدند، ميمنت ملاقات ما به تأخير نمى‏افتاد، و سعادت ديدار ما زودتر نصيب آنان مى‏گشت، ديدارى بر مبناى شناخت راستين‏أ».

غيبت امام نبايد بر دل مؤمن منتظر تأثير گذاشته و او را از راه انتظار جدا نمايد. اعتقاد به امام در غيبت و همدلى با وى در مشكلات و فراز و نشيب‏هاى راه از نشانه‏هاى بارز مؤمن منتظر است. پرسمان

نظر مخاطبان درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.