وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

دعاى صباح

0

دعاى صباح

این دعا از امیرمؤمنان على(علیه السلام) نقل شده است و بسیار پرمحتوا و لذّت بخش و زیباست. مرحوم «علاّمه مجلسى» این دعا را در کتاب «بحارالانوار» هم در کتاب الدعا و هم در کتاب الصلاة آورده است و فرموده: این دعا از دعاهاى مشهور است، ولى من آن را جز در کتاب «مصباح سیّد بن باقى» رضوان الله علیه، در دیگر کتاب هاى معتبر نیافتم و مشهور آن است که این دعا را بعد از نماز صبح بخوانند.(1)
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
اَللّـهُمَّ یا مَنْ دَلَعَ لِسانَ الصَّباحِ بِنُطْقِ تَبَلُّجِهِ، وَسَرَّحَ قِطَعَ اللَّیْلِ الْمُظْلِمِ بِغَیاهِبِ تَلَجْلُجِهِ،
خدایا اى که بیرون کشید زبان صبحدم را به بیان تابناک آن و پراکنده ساخت پاره هاى شب تاریک را با آن توده هاى سیاه سرگردانى که داشت
وَاَتْقَنَ صُنْعَ الْفَلَکِ الدَّوّارِ فى مَقادیرِ تَبَرُّجِهِ، وَشَعْشَعَ ضِیآءَ الشَّمْسِ بِنُورِ تَاَجُّجِهِ،
و محکم ساخت ساختمان این چرخ گردون را در اندازه ها و گردشهاى زیبایش و پرتو افکن ساخت تابش خورشید را با نور فروزان و گرم آن
یا مَنْ دَلَّ عَلى ذاتِهِ بِذاتِهِ، وَتَنَزَّهَ عَنْ مُجانَسَةِ مَخْلُوقاتِهِ، وَجَلَّ عَنْ مُلائَمَةِ کَیْفِیّاتِهِ،
اى که راهنمایى کرد برخودش به خودش و منزه است از هم جنسى (و مشابهت با) مخلوقاتش و برتر است از سنخیت یا چگونگیهاى عالم خلقت
یا مَنْ قَرُبَ مِنْ خَطَراتِ الظُّنُونِ، وَبَعُدَ عَنْ لَحَظاتِ الْعُیُونِ، وَعَلِمَ بِما کانَ قَبْلَ اَنْ یَکُونَ،
اى کسى که نزدیک است به گمانهایى که بر دل خطور کند ولى دور است از چشم انداز دیدگان و مى داند آنچه را شود پیش از شدنش
یا مَنْ اَرْقَدَنى فى مِهادِ اَمْنِهِ وَاَمانِهِ، وَاَیْقَظَنى اِلى ما مَنَحَنى بِهِ مِنْ مِنَنِهِ وَاِحْسانِهِ،
اى کسى که مرا در گهواره آسایش و امنیّت خود به خواب برد وبراى استفاده از نعمتها و بخششهاى بى دریغش بیدارم کرد
وَکَفَّ اَکُفَّ السُّوءِ عَنّى بِیَدِهِ وَسُلْطانِهِ، صَلِّ اللّهُمَّ عَلَى الدَّلیلِ اِلَیْکَ فِى اللَّیْلِ الاَْلْیَلِ،
و پنجه هاى بدخواهان را بدست قدرت و سلطنت خویش از من بازداشته درود فرست بر آن راهنماى به سوى تو در شب بسیار تار (جاهلیت)
وَالْماسِکِ مِنْ اَسْبَابِکَ بِحَبْلِ الشَّرَفِ الاَْطْوَلِ، وَالنّاصِعِ الْحَسَبِ فى ذِرْوَةِ الْکاهِلِ الاَْعْبَلِ،
و آن کس که در میان اسباب و وسایل تو بلندترین ریسمان شرف را گرفت و آن کس که حسب پاک و خالصش بر بلندترین شانه هاى مردان عالم قرار داشت
وَالثّابِتِ الْقَدَمِ عَلى زَحالیفِها فِى الزَّمَنِ الاَْوَّلِ، وَعَلى الِهِ الاَْخْیارِ الْمُصْطَفَیْنَ الاَْبْرارِ،
و آن ثابت قدم بر روى لغزشگاهها در آن زمان پیشین و بر خاندان نیکوکار برگزیده خوش کردارش
وَافْتَحِ اللّـهُمَّ لَنا مَصاریعَ الصَّباحِ بِمَفاتیحِ الرَّحْمَةِ وَالْفَلاحِ، وَاَلْبِسْنِى اللّـهُمَّ مِنْ اَفْضَلِ خِلَعِ الْهِدایَةِ وَالصَّلاحِ،
و بگشا براى ما خدایا لنگه هاى در بامدادان را به کلیدهاى رحمت و رستگارى و بپوشانم خدایا از بهترین خلعتهاى هدایت و شایستگى
وَاَغْرِسِ اللّـهُمَّ بِعَظَمَتِکَ فى شِرْبِ جَنانى یَنابیعَ الخُشُوعِ، وَاَجْرِ اللّـهُمَّ لِهَیْبَتِکَ مِنْ اماقى زَفَراتِ الدُّمُوعِ،
و بجوشان خدایا به عظمت خویش در جویبار دلم چشمه هاى خشوع را و جارى ساز خدایا براى هیبتت از گونه هایم مشکهاى اشک
وَاَدِّبِ اللّـهُمَّ نَزَقَ الْخُرْقِ مِنّى بِاَزِمَّةِ الْقُنُوعِ، اِلهى اِنْ لَمْ تَبْتَدِئْنِى الرَّحْمَةُ مِنْکَ بِحُسْنِ التَّوْفیقِ،
و ادب کن خدایا سبک مغزى و تندخویى مرا به مهارهاى قناعت (یا خوارى در سؤال) خدایا اگر در ابتدا رحمت تو از روى حسن توفیق به سراغ من نمى آمد
فَمَنِ السّالِکُ بى اِلَیْکَ فى واضِحِ الطَّریقِ، وَاِنْ اَسْلَمَتْنى اَناتُکَ لِقآئِدِ الاَْمَلِ وَالْمُنى،
پس چه کسى بود که مرا در این راه روشن بسویت آرد و اگر حلم و بردبارى تو مرا بدست آرزو و میل سرکش سپارد
فَمَنِ الْمُقیلُ عَثَراتى مِنْ کَبَواتِ الْهَوى، وَاِنْ خَذَلَنى نَصْرُکَ عِنْدَ مُحارَبَةِ النَّفْسِ وَالشَّیْطانِ،
پس چه کسى لغزشهاى مرا از زمین خوردنهاى هوا و هوس نادیده بگیرد و اگر در هنگام جنگ با نفس و شیطان یارى تو نباشد
فَقَدْ وَکَلَنى خِذْلانُکَ اِلى حَیْثُ النَّصَبِ وَالْحِرْمانِ، اِلهى اَتَرانى مآ اَتَیْتُکَ اِلاَّ مِنْ حَیْثُ الاْمالِ،
مسلّماً همان یارى نکردنت مرا بدست رنج و حرمان سپارد خدایا تو بخوبى مرا مى بینى که نزدت نیامدم جز از راه آرزوها (و آنها مرا به درگاهت آورد)
اَمْ عَلِقْتُ بِاَطْرافِ حِبالِکَ اِلاَّ حینَ باعَدَتْنى ذُنُوبى عَنْ دارِ الْوِصالِ،
یا شده که بسر رشته هاى فضل و کرمت چنگ زنم جز وقتى که گناهانم مرا از خانه وصال دور سازد
فَبِئْسَ الْمَطِیَّةُ الَّتِى امْتَطَتْ نَفْسى مِنْ هَواهـا، فَواهاً لَها لِما سَوَّلَتْ لَها ظُنُونُها وَمُناها،
پس چه بد مرکبى است مرکب هوا و هوس که نفس من بر آن سوار شده پس واى بر این نفس که گمانهاى باطل و آرزوهاى بیجایش در نزد او جلوه کرد
وَتَبّاً لَها لِجُرْاَتِها عَلى سَیِّدِها وَمَوْلیها، اِلهى قَرَعْتُ بابَ رَحْمَتِکَ بِیَدِ رَجآئى،
و نابود باد که بر آقا و مولاى خویش دلیرى کرد خدایا من در رحمتت را بدست امیدم کوبیدم
وَهَرَبْتُ اِلَیْکَ لاجِئاً مِنْ فَرْطِ اَهْوآئى، وَعَلَّقْتُ بِاَطْرافِ حِبالِکَ اَنامِلَ وَلائى،
و از فرط هواهاى نفسانى به حال پناهندگى بسوى تو گریختم و بند کردم بسر رشته هاى کرمت انگشتان دوستى ام را
فَاْصْفَحِ اللّـهُمَّ عَمّا کُنْتُ اَجْرَمْتُهُ مِنْ زَلَلى وَخَطآئى، وَاَقِلْنى مِنْ صَرْعَةِ رِدآئى،
پس درگذر خدایا از جرمهایى که من از روى لغزش و خطا کردم و نگاهم دار از حمله بیماریم (که دچار گشته ام)
فَاِنَّکَ سَیِّدى وَمَوْلاىَ وَمُعْتَمَدى وَرَجائى، وَاَنْتَ غایَةُ مَطْلُوبى، وَمُناىَ فى مُنْقَلَبى وَمَثْواىَ،
زیرا که تویى آقا و مولایم و تکیه گاه و امیدم و تویى منتهاى خواسته و آرمانم در دنیا و عقبایم
اِلهى کَیْفَ تَطْرُدُ مِسْکیناً الْتَجَأَ اِلَیْکَ مِنَ الذُّنُوبِ هارِباً، اَمْ کَیْفَ تُخَیِّبُ مُسْتَرْشِداً قَصَدَ اِلى جَنابِکَ ساعِیاً،
خدایا چگونه برانى از درگاهت بیچاره اى را که در حال فرار از گناهان به تو پناه آورده یا چگونه نومید سازى راه جویى را که شتابان آهنگ حضرت تو را کرده
اَمْ کَیْفَ تَرُدُّ ظَمْئانَ وَرَدَ اِلى حِیاضِکَ شارِباً، کَلاّ وَحِیاضُکَ مُتْرَعَةٌ فى ضَنْکِ الْمُحُولِ،
یا چگونه بازگردانى تشنه اى را که براى نوشیدن (آب) بر سر حوضهاى تو آمده نه هرگز چنین نخواهى کرد با این که حوضهاى (پرفیضت) در سخت ترین خشکسالیها لبریز است
وَبابُکَ مَفْتُوحٌ لِلطَّلَبِ وَالْوُغُولِ، وَاَنْتَ غایَةُ الْمَسْئُولِ، وَنِهایَةُ الْمَاْمُولِ،
و در خانه ات براى خواستن و ورود باز است و تویى انتهاى خواسته (خواستاران) و منتهاى آرزوى (آرزومندان)
اِلهى هذِهِ اَزِمَّةُ نَفْسى عَقَلْتُها بِعِقالِ مَشِیَّتِکَ، وَهذِهِ اَعْبآءُ ذُنُوبى دَرَاْتُها بِعَفْوِکَ وَرَحْمَتِکَ،
خدایا این مهارهاى نفس من است که به پاى بند مشیّت تو آنها را بستم و این است بارهاى سنگین گناهانم که به امید عفو و رحمتت بر زمین نهادم
وَهذِهِ اَهْوآئِىَ الْمُضِلَّةُ وَکَلْتُها اِلى جَنابِ لُطْفِکَ وَرَاْفَتِکَ،
و این است هوسهاى گمراه کننده ام که به آستان لطف و مهرت سپردم
فَاجْعَلِ اللّـهُمَّ صَباحى هذا ناِزلاً عَلَىَّ بِضِیآءِ الْهُدى، وَبِالسَّلامَةِ فِى الدّینِ وَالدُّنْیا،
پس اى خدا این بامداد مرا چنان مقرر کن که با انوار هدایت و سلامت در دین و دنیا بر من فرود آید
وَمَسآئى جُنَّةً مِنْ کَیْدِ الْعِدى، وَوِقایَهً مِنْ مُرْدِیاتِ الْهَوى، اِنَّکَ قادِرٌ عَلى ما تَشآءُ،
و شامم را سپرى از نیرنگ خطرناک دشمنان و پناهگاهى از پرتگاههاى هوا و هوس قرار ده که تو بر هر چه بخواهى توانایى
تُؤْتِى الْمُلْکَ مَنْ تَشآءُ، وَتَنْزِ عُ الْمُلْکَ مِمَّنْ تَشآءُ، وَتُعِزُّ مَنْ تَشآءُ،وَتُذِلُّ مَنْ تَشآءُ،
ملک و سلطنت را به هر که خواهى مى دهى و از هرکه خواهى برگیرى و عزت دهى هر که را خواهى و خوار کنى هر که را خواهى
بِیَدِکَ الْخَیْرُ، اِنَّکَ عَلى کُلِّ شَىْء قَدیرٌ، تُولِجُ اللَّیْلَ فى النَّهارِ، وَتُولِجُ النَّهارَ فِى اللَّیْلِ،
همه خوبیها بدست توست و تو بر هر چیز توانایى شب را در روز فرو برى و روز را در شب درآورى
وَتُخْرِجُ الْحَىَّ مِنَ الْمَیِّتِ، وَتُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَىِّ، وَتَرْزُقُ مَنْ تَشآءُ بِغَیْرِ حِساب،
زنده را از مرده بیرون آورى و مرده را از زنده برون آرى و به هر که خواهى بى حساب روزى دهى
لا اِلـهَ اِلاَّ اَنْتَ، سُبْحانَکَ اللّـهُمَّ وَبِحَمْدِکَ، مَنْ ذا یَعْرِفُ قَدْرَکَ فَلا یَخافُکَ،
معبودى جز تو نیست، منزهى تو خدایا و حمد تو را گویم کیست که قدر تو را بشناسد و از تو نترسد
وَمَن ذا یَعْلَمُ ما اَنْتَ فَلا یَهابُکَ، اَلَّفْتَ بِقُدْرَتِکَ الْفِرَقَ، وَفَلَقْتَ بِلُطْفِکَ الْفَلَقَ،
و کیست که بداند تو کیستى و از تو نهراسد تو با قدرت خویش جداها را با هم جمع کردى و به لطف خویش سپیده دم را شکافتى
وَاَنـَرْتَ بِکَرَمِکَ دَیاجِىَ الْغَسَقِ، وَاَنْهَرْتَ الْمِیاهَ مِنَ الصُّمِّ الصَّیاخیدِ عَذْباً وَاُجاجاً،
و بکرم خود تاریکیهاى شدید شب را روشن کردى و روان کردى آبهاى شیرین و شور را از دل سنگهاى سخت و محکم
وَاَنْزَلْتَ مِنَ الْمُعْصِراتِ ماءً ثَجّاجاً، وَجَعَلْتَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لِلْبَرِیَّةِ سِراجاً وَهّاجاً،
و فرو ریختى از ابرهاى فشرده آبى ریزان و فراوان، و قرار دادى خورشید و ماه رابراى مردمان چراغى فروزان
مِنْ غَیْرِ اَنْ تُمارِسَ فیمَا ابْتَدَاْتَ بِهِ لُغُوباً وَلا عِلاجاً، فَیا مَنْ تَوَحَّدَ بِالْعِزِّ وَالْبَقآءِ،
بدون آن که در آنچه بدان آغاز کردى (آفرینش) دچار خستگى و تعب گردى یا به چاره جویى محتاج شوى اى آن که در عزت و بقا یگانه است
وَقَهَرَ عِبادَهُ بِالْمَوْتِ وَالْفَناءِ، صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ الاَْتْقِیآءِ،وَاسْمَعْ نِدآئى،وَاسْتَجِبْ دُعآئى،
و بندگانش را بوسیله مرگ و نابودى مقهور خویش کرده درود فرست بر محمّد و خاندان پرهیزکارش و فریاد مرا بشنو و دعایم را اجابت کن
وَحَقِّقْ بِفَضْلِکَ اَمَلى وَرَجآئى، یا خَیْرَ مَنْ دُعِىَ لِکَشْفِ الضُّرِّ، وَالْمَاْمُولِ لِکُلِّ عُسْر وَیُسْر،
و به فضل خویش آرزو و امید مرا تثبیت کن اى بهترین کسى که خوانده شدى براى برطرف ساختن گرفتارى و آرزو شده اى براى هر سختى و آسانى
بِکَ اَنْزَلْتُ حاجَتى، فَلا تَرُدَّنى مِنْ سَنِىِّ مَواهِبِکَ خآئِباً،
فرود آوردم بار حاجتم را بدرگاهت پس مرا از عطایاى عالى خود ناامید باز مگردان
یا کَریمُ یا کَریمُ یا کَریمُ،بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ، وَ صَلَّى اللهُ عَلى خَیْرِ خَلْقِهِ مُحَمَّد وَآلِهِ اَجْمَعینَ
اى کریم اى کریم اى کریم به رحمت خود اى مهربانترین مهربانان و درود خدا بر بهترین آفریدگانش محمّد و آل او همگى
آنگاه به سجده برود و بگوید:
اِلهى قَلْبى مَحْجُوبٌ، وَنَفْسى مَعْیُوبٌ، وَعَقْلى مَغْلُوبٌ، وَهَوآئى (هَواىَ) غالِبٌ،
خدایا دلم در پرده است و نفسم معیوب و عقلم مغلوب است و هواى نفس بر من چیره است
وَطاعَتى قَلیلٌ، وَمَعْصِیَتى کَثیرٌ، وَلِسانى مُقِرٌّ بِالذُّنُوبِ،فَکَیْفَ حیلَتى یا سَتّارَ الْعُیُوبِ،
و طاعتم اندک و گناهانم بسیار است و زبانم به گناهان اقرار دارد پس چاره ام چیست اى پرده پوش عیبها
وَیا عَلاّمَ الْغُیُوبِ،وَیا کاشِفَ الْکُرُوبِ، اِغْفِرْ ذُنُوبى کُلَّها بِحُرْمَةِ مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد،
و اى داناى نادیدنیها و اى برطرف کننده اندوهها بیامرز همه گناهانم را به حرمت محمّد و آل محمّد
یا غَفّارُ یاغَفّارُ یا غَفّارُ، بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ.
اى آمرزش پیشه اى بسیار آمرزنده اى بسیار آمرزنده اى بسیار آمرزنده به رحمتت اى مهربانترین مهربانان.

 

حتما بخوانيد

فهرست کامل مفاتیح الجنان

نظر مخاطبان درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.