وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

کراماتی از آیت الله سید محمد حسن الهی طباطبایی

کراماتی از آیت الله سید محمد حسن الهی طباطبایی

عارف ربّانى آيت‏الله سيد محمدحسن الهى طباطبائى برادر كوچك علامه طباطبايى در سال ۱۳۲۶ ق. در تبريز به دنيا آمد. پس از پايان درس‏هاى مقدماتى به مدرسه طالبيه تبريز روى آورده، سطوح عالى فقه، اصول، فلسفه، كلام را زير نظر ساير اساتيد به كمال مى‏رساند. مرحوم علامه طباطبائى به شاگردان خود فرموده بود: «روزهاى بسيارى به همراه برادر از تبريز بيرون آمده و در دامنه كوه‏ها و تپه‏هاى سرسبز اطراف از صبح تا غروب به تحرير خط مشغول بوديم.»[رساله لب الباب، مقدمه سيد محمدحسين حسينى تهرانى، ص ۹۱ ..]

آقا سيدمحمدحسن به همراه برادر به سال ۱۳۰۴ ق. به منظور تكميل تحصيلات علوم دينى عازم نجف اشرف گرديد. و مدت يازده سال از حوزه درسى سيدعلى آقا قاضى و سيدحسين بادكوبه‏اى در عرفان، فلسفه و رياضى و طب بهره‏مند شده و به طور همزمان فقه و اصول را از محضر آقا شيخ محمدحسين غروى كمپانى و آقا شيخ محمدحسين نائينى و آقا سيد ابوالحسن اصفهانى فرا مى‏گيرد.

علامه طباطبايى در مورد حالات برادر خويش مى‏فرمايد: «وقتى همراه برادر در نجف اشرف تحت تربيت اخلاقى مرحوم حاج‏ميرزاعلى آقا قاضى (قدس‏سرّه) بوديم، سحرگاهى بر بالاى بام، بر سجّاده عبادت نشسته بودم. در اين موقع خواب سبكى به من دست داد و مشاهده كردم دو نفر مقابل من نشسته‏اند. يكى از آنها حضرت ادريس (ع) و ديگرى برادر عزيز و ارجمند خودم آقاى حاج سيد محمدحسن الهى طباطبايى بود. حضرت ادريس (ع) با من به مذاكره و سخن مشغول شدند؛ ولى طورى بود كه ايشان القاء كلام مى‏نمودند و تكلم مى‏كردند؛ ولى سخنان ايشان به واسطه كلام آقاى اخوى استماع مى‏شد!»[۲]

در سال ۱۳۱۴ ش. آيت الله سيد محمد حسن الهى و برادرش به دليل اختلال در وضع معاش و نرسيدن مقررّى از ايران به تبريز بازگشت، و در حوزه تبريز به تدريس فلسفه از شفا، اسفار و ساير كتاب‏هاى ملاصدرا اشتغال ورزيد و در ضمن برخى جويندگان كمال را به سوى قله معنويت هدايت نمود.

علامه ‏طباطبائى در مناسب‏هاى گوناگون براى شاگردان خود از خصوصيات روحى برادرش سخن مى‏گفت و اخلاق و رفتارش را تمجيد و تحسين مى‏كرد و هوش و استعداد و توانايى‏هاى علمى برادر را مى‏ستود و در جلسه‏اى نقل كرده بود:

«برادر ما راجع به تأثير صدا و كيفيت آهنگ و تأثير آن در روح و به طور كلّى از اسرار علم موسيقى و روابط معنوى روح با صداها و طنين‏هاى وارده در گوش، كتابى به رشته تحرير در آوردند كه انصافاً اثر نفيسى بود و تا به حال در دنياى امروز بى‏نظير و از هر جهت بديع و بى‏سابقه بود، لكن بعد از اتمام آن، بيم آن را پيدا كرد كه به دست نااهلان و حكام جائر بيفتد و تشكيلات نامشروع از آن استفاده سوء بنمايند، لذا آن را به طور كلى مفقود نمود.»[۳]

آيت‏ الله سيدمحمدحسن الهى طباطبائى در نيمه دوم سال ۱۳۴۶ ش. مطابق با ۱۳۸۷ ق. در بستر بيمارى قرار گرفت و در روز دوشنبه سيزدهم ربيع المولود سال ۱۳۸۸ ق. در سن ۶۳ سالگى اين نشأت ناپايدار و فانى را بدرود گفت و در عالم قدس و ملكوت آرام گرفت. چون در تبريز رحلت نموده بود، جنازه‏ اش را ظاهراً برحسب وصيت او، به قم آورده و پس از تشيع جنازه‏اى با شكوه و با حضور آيات عظام و اساتيد حوزه علميه قم و روحانيون و ديگر اقشار مردم در جوار مرقد مطهر حضرت‏فاطمه معصومه- سلام الله عليها- در مقبره معروف به ابوحسين مدفون شد.

______________________________
(۱)– علامه ‏طباطبائى در منظر عرفان نظرى و عملى (گفت و گو با علامه‏حسن‏زاده آملى) كيهان انديشه شماره ۲۶، ص ۷- ۶.

(۲)- مجله پيام انقلاب، شماره ۱۵۱، ص ۳۵ ..

كوه توحيد، ص: ۱۱۸

نظر مخاطبان درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.