وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

ثواب روزه گرفتن در ماه ذی‌ الحجه

ثواب روزه گرفتن در ماه ذی‌ الحجه

جدای این که روزه نُه روز اول ماه ذی‌ الحجّه دارای ثواب و آثار زیادی است، ایام و مناسبت‌های مختلفی در آن وجود دارد که روزه آن روزها، هر کدام برای خود ثواب و آثار خاصی دارد که در زیر بیان می‌شود.
۱. ثواب عمومی روزه این ماه: وقتی ماه ذی‌ الحجه فرا می‌رسید، جوانی در زمان پیامبر گرامی اسلام(ص) شروع به روزه گرفتن می‌کرد. وقتی پیامبر از جریان کار او مطلع شد، به او فرمود: «… در هر روزی که روزه می‌گیری، مثل این است که برده‌ای را آزاد کرده‌ای و صد شتر و صد اسب را در راه خدا داده‌ای و این روزه کفاره شصت سال قبل و شصت سال بعد از آن روز خواهد بود».[۱]
۲. ثواب روزه روز اول: روایت شده: «روز اول ماه ذی‌ الحجه، روزی است که حضرت ابراهیم(ع) به دنیا آمده؛ لذا اگر کسی آن روز را روزه بگیرد، روزه او کفاره شصت سال گناه خواهد بود».[۲] امام کاظم(ع) فرمود: «کسی که این روز را روزه بگیرد، خدا ثواب شصت سال روزه را برایش می‌نویسد».[۳] همچنین در سخنی دیگر فرمود: «هر کس روز اول از دهه اول ذی‌ الحجه را روزه بگیرد، خدا برایش ثواب روزه هشتاد ماه، خواهد نوشت».[۴]
۳. ثواب روزه روز هشتم: این روز معروف به «یوم الترویة» است. از امام صادق(ع) نقل شده: «روزه گرفتن در این روز، کفاره [گناهان] یک سال است».[۵]
۴. ثواب روزه روز نهم: این روز، عرفه نام دارد، امام صادق(ع) فرمود: «روزه گرفتن در این روز، کفاره [گناهان] دو سال محسوب می‌شود».[۶]
۵. ثواب روزه نُه روز اول: «اگر کسی همه نُه روز اول ماه ذی‌ الحجه را روزه بگیرد، روزه دَهر (يعنى تمام عمر) برایش نوشته می‌شود».[۷]
۶. ثواب روزه روز عید غدیر: امام صادق(ع) فرمود: «روزه این روز، معادل شصت ماه روزه گرفتن است».[۸] «ثواب اعمال خوبی که در این روز انجام می‌شود، مساوی با ثواب انجام آن کار در هشتاد ماه است».[۹] و «روزه گرفتن در روز عید غدیر، کفاره شصت سال گناه است».[۱۰]
گفتنی است؛ روز دهم این ماه، که روز عید قربان است، یکی از دو روزی است که روزه گرفتن در آن حرام است.[۱۱]
 

[۱]. شیخ صدوق، ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص ۷۳، دار الشریف الرضی للنشر، قم، چاپ دوم، ۱۴۰۶ق.
[۲]. شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، ج ۲، ص ۸۷، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ دوم، ۱۴۱۳ق.
[۳]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ۴، ص ۱۴۹، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
[۴]. سید ابن طاووس، رضی الدین علی، الاقبال بالاعمال الحسنة، ج ۱، ص ۳۱۸، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ دوم، ۱۴۰۹ق.
[۵]. ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص ۷۴.
[۶]. من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۸۷.
[۷]. الاقبال بالاعمال الحسنة، ج ۱، ص ۳۲۵.
[۸]. الکافی، ج ۴، ص ۱۴۹.
[۹]. ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص ۷۵.
[۱۰]. شیخ طوسی، محمد بن حسن، مصباح المتهجد و سلاح المتعبّد، ج ۲، ص ۷۳۶، مؤسسة فقه الشیعة، بیروت، چاپ اول، ۱۴۱۱ق.
[۱۱]. امام خمینی، تحریر الوسیلة، ج ۱، ص ۳۰۳، مؤسسه مطبوعات دار العلم، قم، چاپ اول، بی‌تا.

نظر مخاطبان درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.