دستورات آيت‌ الله‌ قاضيReviewed by مهدي يوسف وند on May 19Rating: 5.0

دستورات آيت‌ الله‌ قاضي درباره ماه رجب و شعبان و رمضان

دستورات آية الحق مرحوم حاج ميرزا على قاضى طباطبائى در ماههاى رجب و شعبان و رمضان                     

  مكتوبات، مراسلات ،مقالات،(علامه طهراني-با تصرف جزئي) ص: 186

اصل اين دستور را حضرت علّامه آية الله سيّد محمّد حسين حسينى طهرانى أفاض الله علينا من بركات تربته، در سال آخر عمر شريف و با بركت خود در يكى از جلسات براى خواصّ أصحاب خودشان از روى نسخه خطّى آية الحقّ مرحوم آية الله حاج ميزا على قاضى طباطبائى كه بنام «صَفَحاتٌ منْ تاريخ الأعلام» بقلم فرزند ايشان نوشته شده است، بيان فرموده، به عمل و مداومت آن تأكيد نمودند و مخصوصاً به طلّابى كه با حضرتش مأنوس بودند، أمر كردند آنرا در دفتر خود ثبت نمايند [لذا اين حقير از روى نسخه ايشان در كتابخانه معظّم له استنساخ نمودم‏] اينك متن عربى آن را با استفاده ترجمه و توضيح مختصر آن بزرگوار به علاقمندان تقديم مى نمائيم و آن متن از اين قرار است:

«أَلْحمدُ للهِ رَبِّ العالمين، وَ الصَلوة وَ السلامُ على الرَّسولِ الْمبينِ وَ وَزيرهِ الْوصىِّ الأَمين وَ أبْنآئهُما الْخلفاءِ الرَّاشدين وَ الذُّريَّة الطاهرين وَ الخَلَفَ الصالح وَ الماءِ الْمعين صَلّى اللهُ وَ سلّمَ عليهمْ أجْمَعينَ».

«حمد مختصّ ذات أقدس پروردگار عالميان است. و صلوات و سلام خدا و فرشتگان مقرّب و همه جهانيان، بر فرستاده آشكار او، و بر وزير و وصىّ أمين آنحضرت، أميرالمؤمنين؛ و بر فرزندان آن دو بزرگوار كه خلفاء راشدين و راه يافتگان و راهنمايان به حقّ و صراط مستقيم، و ذرّيه طاهرين آنان مى باشند باد. و درود و سلام بر خلف صالح و جانشين بحقّ و شايسته آنها باد كه آب گوارا بر كام تشنه امّت و شيعيان مى باشند.

«صَلَّى الله وَ سَلّمَ عليهمْ أجْمعينَ» درود و سلام خداوند بر همه آنان باد.»

تنبهْ فَقدْ وافَتكمُ الْأشهُرُ الْحرُمْ            تَيقظْ لكى تَزدادَ فى الزَّادِ وَ اغْتنمْ (1)

فقُمْ فى لياليها وَ صُمْ منْ نهارها             لِشكْر إلهٍ تَم فِى لُطْفه وَ عَمّ (2)

وَ لا تَهجَعَنْ فى اللَيل إلَّا أقَلَّهُ                تَهَجّدْ وَ كمْ صَبٍّ من اللَيْل لَمْ يَنَمْ (3)

وَ رتِّلْ كتابَ الْحَقِّ وَ اقرأَهُ ماكثاً           بِأَحْسن صوتٍ نورُهُ يشرقُ الظلمْ (4)  

فَلمْ تحظَ بَلْ لَمْ يُحظَ بِمِثْله‏               وَ أخْطأَ مَنْ غيرَ الذى قُلْتُهُ زَعمْ (5)      

وَ سلِّمْ على أَصْل القُرانِ وَ فصلِهِ‏           بَقِيَّة آل الله كُنْ عبْدَهُ السَّلمْ (6)            

فَمنْ دانَ للرَّحْمن فى غيرِ حُبِّهمْ‏           فَقَدْ ضَلَّ فى إنكارهِ أعظمَ النِّعمْ (7)    

   فَحُبهمْ حُبُّ الالهِ اسْتعذْ به‏               هُمُ الْعروَة الوُثقى فَبالعرْوَة اعْتصمْ (8)    

فلاتَكُ باللاهى عن الْقول وَ اعْتَبرْ       معانيه كىْ تَرْقى إلى أرْفَع الْقمَمْ (9)    

عَليكَ بِذكر الله فى كُلِّ حالة             وَ لا تَن فيهِ لا تقُلْ كيْفَ ذاوكم! (10)

فهَذا حِمى الرَّحمن فادْخلْ مُراعيا       لِحرماته فيها عَظِّمْهُ وَ التزمْ (11)      

    فَمَنْ يعتصم بالله يُهْدَصراطُهُ‏             فإنْ قُلْتَ رَبِّى اللهُ يا صاحِ فاسْتقمْ (12)

 

 

1- آگاه و متوجه باش! كه ماههاى حرام (رجب و شعبان و رمضان كه در نزد أهل عرفان ماههاى حرامند) از راه رسيد؛ بيدار باش! تا اينكه براى مسافرت خويش توشه بردارى و اين فرصت را از دست مده و غنيمت بشمار!.

2- شبهاى آن را به بيدارى و روزهاى آن را به روزه گرفتن سپرى نما، بشكرانه اينكه خداوند لطف خويش را عام و شامل همگان فرموده است!.

3- و شب را جز به مقدار كمى استراحت و خواب سپرى مكن؛ و نماز شب را بنحو تهجّد و بيدار و خواب بجاى آور (يعنى چند ركعتى نماز بخوان و مقدارى بخواب و سپس بيدار شو و به همين ترتيب عمل نماى، تا نافله شب پايان پذيرد) و چه بسيارند عاشقانى كه هرگز در شب نمى خوابند!.

4- و كتاب حقّ را تلاوت نماى و آنرا با بهترين صوت و زيباترين نغمه و آرام آرام قرائت كن، چرا كه ظلمتها و كدورتها را تبديل به نور و روشنائى مى نمايد.

5- پس تو بهره مند نشدى، بلكه هيچكس از چيزى به مانند قرآن بهره نبرده است! و هر كس غير از گفته مرا بگويد سخت در اشتباه فرو رفته، مرتكب خطا گرديده و گمان او گمان باطلى خواهد بود!.

6- و سلام بفرست بر أصل قرآن و فصل آن (كه مقصود محمّد و آل محمّد صلوات الله عليهم أجمعين هستند) كه آنان باقيماندگان آل الله مى باشند و در برابر آنان عبد محض و تسليم و بدون اراده باش!.

7- هر كسى كه در غير حبّ آنها خود را در ذمّه خداوند رحمن درآورد و به اندازه ذرّه اى از محبّت غير آنها در دل راه دهد، او محققاً گمراه شده و منكر نعمت ولايت آنان گرديده؛ و در اين انكار خود نعمتهاى پروردگارش را از دست داده است!.

8- پس محبّت به آنها محبّت به خداوند است و در اين صورت تو خود را در پناه حبّ خداوند درآور!.

9- و درباره قرآن كوتاهى مكن و آنرا از روى لهو و لعب قرائت منماى و در معانى آن دقّت كن تا بواسطه دقت در قرآن به بالاترين ذروه از قلل مجد و شرف نائل آئى!.

10- و در هر حال بر تو باد كه ذكر و ياد خدا؛ و مبادا كوتاهى كنى در قرائت قرآن و ذكر پروردگار و هيچگاه در اين مورد عذر نياور كه: چگونه و چه مقدار به ياد او باشم. (يعنى اشتغال به امور دنيوى و تراكم شواغل و مشاغل تو باعث نشود كه در اين دو مهمّ سستى و تكاهل ورزى و آنرا بعنوان عذر براى خويش تلقّى نمائى

11- اين ماهها (رجب و شعبان و رمضان) قرقگاههاى خداوند است، پس در اين قرقگاه داخل شو، اما حرمت آنرا پاس بدار و آنها را معظّم داشته، ملتزم به رعايت آداب آن باش.

12- پس هر كسى كه به خداوند معتصم شود (دست به دامان رحمت و جمال و جلال او دراز نمايد و به ريسمان او چنگ بزند) خود را در صراط او مى يابد و اگر گفتى «ربّى الله» اى گوينده! روى اين كلام ايستادگى نماى و دست از آن برندار.

«قالَ عَزَّ منْ قائلٍ: «وَ مَنْ يعتصِم بِالله فقَدْ هُدى إلَى صِراطٍ مستقيمٍ [1]». وَ قالَ: «وَ اسْتقمْ كَمآ أمرْتَ ….. [2]» وَ قالَ جلَّ جلالُهُ العَظيمُ: «إنَّ الذين قالوا رَبُّنا اللهُ ثمَّ استَقَموا تتَنَزَّلُ عليْهمُ الملئكَة … [3]». «خداوند عزيز مى فرمايد: «و هر كسى كه اعتصام به خدا پيدا كند براستى در صراط مستقيم و راه راست هدايت شده است».

و نيز فرموده است «به آنچه كه مأموريت يافتى پايدارى و استقامت نما!» و نيز پروردگار كه داراى جلال و مجد و عظمت است مى فرمايد: «براستى آن كسانيكه بدين معنى اقرار نمودند كه: پروردگار ما «الله» است و پس از اين اقرار و اعتراف، استقامت و پايدارى را پيشه خود ساختند، ملائكه پروردگار بر آنها فرود مى آيند ……»»

«انتبهوا إخوانى الأعزَّة وَفقَكمُ اللهُ لطاعتِهِ، فَقَدْ دَخلنا فى حِمى الأشَهرِ الْحرُمِ، فَما أعظم نِعَم الْبارى علينا وَ أتَمَّ؟! فالْواجِبُ علينا قَبْلَ كُلِّ شىْ‏ءٍ التوبَة بشُروطها اللازمَة وَ صَلَواتُها الْمعْلُومَة ثُمَّ الاحتمآء مِنَ الكبائِرَ وَ الصَّغائِرِ بِقدْر القُوَّة.».

مكتوبات، مراسلات ،مقالات، ص: 189. «هان اى برادران عزيز و گراميم كه خداى شما را در طاعت خود موفّق بدارد آگاه باشيد! متوجه و هشيار باشيد كه ما در قرقگاه داخل شده ايم و همانگونه كه در زمينهاى حرم بايد از محرّمات اجتناب نمود و ارتكاب يك سلسله اعمالى كه در حرم جرم نيست در آنجا جرم محسوب مى شود، در اين ماهها هم كه قرقگاه زمانى محسوب مى شود چنين است و بايد با هشيارى و مواظبت در آن وارد شد، و به همان نحو كه در قرقگاه مكانى كه حرم است، انسان به كعبه نزديك مى شود، در اين ماهها هم كه قرقگاه زمانى است، انسان به مقام قرب خداوند مى رسد. پس چقدر نعمتهاى پروردگار بر ما بزرگ و تمام است؟! و او هرگونه نعمتى را بر ما تمام نموده است؟!.

پس حال كه چنين است، قبل از هر چيز آنچه كه بر ما واجب و لازم است، توبه ايست كه داراى شرايط لازمه و نمازهاى معلومه است (مقصود همان دستور توبه ايست كه رسول خدا صلى الله عليهِ وَ اله و سلم در ماه ذوالقعدة الحرام داده اند و در كتب ادعيه مثل «مفاتيح الجنان» آمده و چهار ركعت نماز دارد 4.) و پس از توبه، واجب ترين چيز بر ما پرهيز از گناهان صغيره و كبيره است تا جائيكه توان و قدرت و استطاعت داريم!.»

 

«فَلَيْلَة الجُمُعه أوْ يوْمُ الأحدِ تُصَلوُّنَ صَلوة التوبة ليلة الْجمعَة أوْ نهارِها؛ ثُمَّ تعيدُونها يوْمَ الأحَدِ فى الْيومِ الثانِى مِنَ الشَّهْرِ. ثُمَّ تلتزمونَ المراقَبَة الصَّغْرى وَ الكُبْرى وَ المُحاسَبَة وَ المُعاتَبَة بِما هُوَ أحْرى. فَإنَّ فيها تَذْكرة لِمَنْ أرادَ أن يَتَذَكَّرَ أوْ يَخْشى.»

«پس (اى برادران عزير) دستور توبه را در شب جمعه اول ماه (رجب) يا روز جمعه؛ و يا روز يكشنبه آن، انجام داده نماز توبه را بخوانيد؛ سپس آنها را در روز يكشنبه دوّم همان ماه تكرار و اعاده نمائيد.

سپس ملتزم شويد به مراقبه، چه مراقبه صغرى (باز داشتن نفس از آنچه كه خداوند بدان راضى نيست) و چه مراقبه كبرى (نگاه داشتن دل از آنچه محبوب نمى پسندد).

و نيز خود را وادار به محاسبه (حساب كشيدن از نفس) و معاتبه (سرزنش نمودن در صورت لغزش) و معاقبه (تنبيه نمودن نفس در صورت ارتكاب خلاف) به آن چيزى كه شايسته و سزاوار است نمائيد.پس براستى هر كسى كه در صدد متذكر شدن به ذكر حقّ و در مقام خشيت از ذات اقدس حضرت حقّ متعال بوده باشد مى تواند از راه مراقبه و محاسبه و معاتبه و معاقبه متذكر گردد!.»

 

«ثُمَّ اقْبَلوا بقلوبكُمْ وَ داوُوا أمراضَ ذُنوبكُمْ وَ هَوَّنُوا بالْإسْتغْفار خُطُوبَ عُيوبِكُمْ. وَ إياكُمْ وَ هَتْكَ الْحرماتِ فَإنَّ مَنْ هَتَكَ وَ إنْ لَمْ يهتكِ الكريمُ عليِهِ فهُوَ مَهْتوكٌ. وَ أنّى يرْجى النزجاة لِقلبٍ ارتبكَتْ فيهِ الشُّكوكُ حتى يسلِكَ سَبيلَ المتقينَ وَ يَشْربَ منَ المآءِ الْمَعينِ مَعَ الْمُحسنين؟! وَ اللهُ الْمستعانُ على نَفْسى وَ أنْفسِكُمْ وَ هُوَ خيْرُ مُعينٍ». «پس از اين مرحله، با دلهاى خود بخداوند رو آورده، بيماريهاى گناهانتان را معالجه و مداوا نمائيد و بوسيله استغفار، بزرگى و سنگينى عيوب خود را كاهش دهيد. و بپرهيزيد از اينكه حريم الهى را بشكنيد و پرده هاى حجاب را بالا زده حرمت حرم را هتك نمائيد! زيرا براستى چنين شخصى در نظام تكوين بى آبرو و مهتوك است گرچه خداوند كريم از روى كرمش، بحسب ظاهر آبروى او را حفظ نمايد؛ و همين جزاى اوست و نيازى به مجازات پروردگار ندارد!.

و كجا اميد نجات است براى دلى كه شبهات وارد آن شده در او نفوذ نموده است؟! (يعنى يكى از واجبات و لوازم حتميّه سلوك إلى الله، يقين داشتن به مبدأ و معاد و حقانيت طريق و شيخ و استاد است، و در صورت‏ پيدايش كمترين شك و ترديدى سالك خودبخود از حركت باز مى ماند. بنابراين، محال است با وجود شك، سالك از مهلكه نجات پيدا نمايد.) و چنين شخصى هرگز نمى تواند در راه متقين قدم بردارد؛ و هيچگاه قدرت ندارد به مقام محسنين راه يابد و با آنان از چشمه آب گوارا بنوشد. و خداوند تنها محلّ اتّكاى من و شما است و او بهترين يار و ياور مى باشد.»

«1- عَليْكُمْ بالْفرائض فى أَحْسن أوقاتها وَ هى مَعَ نوافلها الإحْدَى وَ الخمْسين. فانْ لَمْ تتَمَكَّنُوا فبأرْبَعٍ وَ أرْبعينَ. وَ إنْ مَنعتكُمْ شواغِلُ الدُّنْيا، فَلا أقَلَّ مِنْ صلوة الْأوَّابين.

واما دستورالعمل اين سه ماه:

«1- بر شما باد به اينكه نمازهاى فريضه خود را با نوافل آن كه مجموعاً پنجاه و يك ركعت است، در بهترين اوقاتشان انجام دهيد؛ و اگر نتوانستيد چهل و چهار ركعت [بدينصورت كه چهار ركعت از عصر و دو ركعت از مغرب و «وُتَيره» كه مجموعاً هفت ركعت مى باشد حذف شود. (اين توضيح از مرحوم علّامه طهرانى روحى فداه است.)] آنرا بجا بياوريد.

چنانچه باز هم شواغل دنيا شما را بازداشت، حتماً نافله ظهر را كه به او «صلوة أوّابين» مى گويند، انجام بدهيد.

و نماز ظهر را هم در وقت فضيلت انجام دهيد كه در قرآن بدان تأكيد شده و مراد از صلوة وُسطى» همان نماز ظهر است.

2- وَ أما نَوافلُ الليْلِ فلا محيصَ منها عنْدَ المؤْمنين. وَ العجبُ ممَّنْ يَرومُ مرْتبة مِنَ الكَمالِ وَ هُوَ لا يَقُومُ الليال! وَ ما سَمعنا أحَداً نالَ مرْتبة مِنهُ إلا بِقيامِها.»

2- و امّا در مورد نافله شب بخصوص بايد بدانيد كه: انجام دادن آن در نظر مؤمنين و سالكان حضرت معبود از واجبات است و هيچ چاره اى جز أتيان آن نيست! و تعجّب است از كسانى كه قصد رسيدن به مرتبه اى از مراتب كمال را داشته ولى به قيام شب و انجام نوافل آن بى توجّه هستند!.و ما هيچگاه نديده و نشنيده ايم كه احدى به يك مرحله و مرتبه اى از كمال راه يافته باشد مگر بواسطه برپادارى نماز شب!.»

«3- وَ عَليكُمْ بِقرائة الْقرآنِ الْكريم فى اللَيل بِالصوتِ الْحَسَنِ الْحزين، فهُوَ شرابُ الْمُؤمنين.

«3- بر شما باد به قرائت قرآن كريم در نافله هاى شب كه انسان را حركت داده، سير او را سريع مى نمايد و       براى او بسيار مفيد است. تغنّى به قرآن، انسان را بخدا نزديك مى كند! بخلاف غناى محرم كه آدمى را به لهو مى كشاند. پس تا مى توانيد در شبها قرائت قرآن كنيد، چرا كه قرائت قرآن شراب مؤمنين است.

4- وَ عليكُمْ بالتزام الْأوْراد الْمعْتادَة التى هى بيد كُلِّ واحدٍ منْكُمْ. وَ السّجْدَة الْمَعهُودَة مِنْ 500 إلى 1000.»

– بر شما باد اينكه: به انجام دادن اوراد و أذكارى كه هر يك از شما بعنوان دستور در دست داريد، ملتزم و متعهد باشيد!. و بر شما باد به مداومت سجده يونسيّه و گفتن ذكر يونسيّه: «لا إلهَ إلا أنتَ سُبحانكَ إنى كُنْتُ مِن الظالمين» در سجده از پانصد تا هزار مرتبه.»

 

«5- وَ زيارَة المشْهد الْمعظَّم الْأعظم كُل يومٍ. وإتيانُ الْمساجدِ الْمعظَّمَة ما أمْكنَ. وَ كذا سائِرَ الْمساجدِ. فَإنَّ الْمُؤْمن فى الْمسجد كالسَّمَكة فى المآءِ.

«5- بر شما باد به زيارت مشهد اعظم، كه مراد همان حرم مطهر اميرالمؤمنين و قبر نورانى آن بزرگوار است. و نيز ساير مشاهد مشرفه اهل البيت عليْهم السلام و مساجد معظمه مانند: مسجد الحرام، مسجد النبى، مسجد كوفه، مسجد سهله و بطور كلى هر مسجدى از مساجد! زيرا مؤمن در مسجد، همانند ماهى است در آب دريا!.

 

6- وَ لا تترُكوا بَعدَ الصلواتِ الْمفروضاتِ تسبيحة الصِّديقة صلواتُ اللهِ عليها، فإنَّها مِنَ الذِّكْر الكبير. وَ لا أقَلَّ فى كلِّ مَجْلِسٍ دوْرَة.»

6- و هيچگاه پس از نمازهاى واجب خود، تسبيحات حضرت صديقه صلَوات الله عليها را ترك ننمائيد، زيرا اين تسبيحات، يكى از انواع «ذكر كبير» شمرده شده است.»

 

«7- وَ مِنَ اللازمِ الْمُهمَّ الدُّعآءُ لفرجِ الْحجَّة صَلواتُ اللهِ عَليهِ فى قُنوتِ الْوتر. بَل فى كُلِّ يومٍ و فى جميع الدَّعوات.

«7- يكى از وظائف مهم و لازم براى سالك إلى الله، دعا براى فرج [دعاى فرج در مفاتيح الجنان آمده است و با اين جملات شروع مى شود: «إلهى عَظمَ الْبلاءُ وَ برح الْخفاءُ …..»]حضرت حجّت صلوات الله عليه در قنوت «وَتْر» است. بلكه بايد در هر روز و در همه اوقات و همه دعاها، براى فرج آن بزرگوار دعا نمود.

 

8- وَ قراءة الْجامعة فى يومِ الجُمُعة أعْنى الجامعة الْمعروفَة الْمشروحَة.

8- و يكى ديگر از وظائف لازم و مهم، قرائت زيارت جامعه، معروف به «جامعه كبيره» در روز جمعه است.

9- وَ لا تَكونُ التلاؤَة أقلَّ مِنْ جزْءٍ.»

9- لازم است كه قرائت قرآن حتماً كمتر از يك جزء نباشد.»

«10- وَ أكْثروا منْ زيارة الإخوان الأبرار؛ فإنهمْ الاخْوانُ فى الطريق وَ الرَّفيقُ فى المضيق.

«10- تا مى توانيد بسيار به ديدار و زيارت برادران نيكوكار خود بشتابيد، چرا كه براستى آنها برادرانى هستند واقعى كه در تمام مسير، همراه انسانند و با رفاقت خويش، آدمى را از كريوه هاى نفس و تنگناها و عقبات آن عبور مى دهند!.

11- وَ زيارة القبور فى النَّهار غبّاً وَ لا تزورُوا ليْلًا. مَا لنا ….. وَ للدُّنْيا؟! قَدْ غرّتْنا! وَ شَغلتْنا وَ اسْتهوَتنا وَ ليْسَتْ لَنا!!. فَطوبى لرجالٍ أبْدانُهمْ فى الناسوت وَ قلوبُهُمْ فى اللاهوتِ …. اولئك الأقلونَ عدَداً …… وَ الأكْثرونَ مَدَداً ….. أقولُ ما تسْمعونَ. وَ أَسْتغفرُالله.»

11- به زيارت اهل قبور ملتزم باشيد ولى نه بصورت مداوم و همه روزه (مثلًا در هفته، يك روز انجام بگيرد) و نبايد زيارت قبور در شب واقع گردد.

ما را با دنيا چه كار؟!

براستى دنيا ما را فريب داده، به پستى و ذلّت كشانيد! ما را از مقام عزت و رفعت پائين آورد! و دنيا پست تر از آنست كه براى ما هدف قرار گيرد! پس آن را براى اهل دنيا واگذاريد!!.

پس به به! خوشا بحال آن مردانى كه بدنهاى آنان در اين عالم خاكى است ولى قلوبشان در عالم لاهوت، يعنى در عالم احديت و واحديّت و عزّ پروردگار در پرواز مى باشد!.و اين افراد، اگر چه از نظر تعداد بسيار كم هستند وليكن از نظر قوّت و مدد و از جهت واقعيت و اصالت و حقيقت داراى اكثريت مى باشند. من مى گويم آنچه را كه شما مى شنويد و از ذات اقدس حضرت حق طلب مغفرت مى نمايم.» (1357 ه ق) .

اين دستوراتى است كه مرحوم قاضى به شاگردان خود داده است، و رفقا اين دستورات را در اين سه ماه انجام مى دهند؛ البته اين اعمال را در حد امكان، هر كسى كه نمى تواند هر روز را روزه بگيرد حتى الامكان 5 روز از رجب و 10 روز از شعبان را بگيرد، خلاصه بحسب ملاحظه مزاج و قوه و حال و استعداد بگيرد.

و قراءة القرآن در شب على حد قدره. اگر مى توانى نخواب و اگر كسى نمى تواند همه شب را نخوابد؟ صب باشد، صب يعنى جگر سوخته، بيدار خوابى كند، شب زود بخوابد و سعى كند بيدار خواب كند طورى كه بدن استراحت خود را بگيرد. مرحوم قاضى اول شب مى خوابيدند بعد نماز مى خواندند و بعد مى خوابيدند و باز نماز مى خواندند،

همينطور تا دو ساعت به اذان كه ديگر نمى خوابيدند، مرحوم آخوند 3 ساعت به اذان صبح بيدار بودند، اگر نافله شب را بجا نياوريد فائده ندارد و عرفان معنى ندارد. عرفان به عمل است نه به گفتن!

اللهم صل على محمد و على محمد.

حتما بخوانيد

دستورالعمل هاي عرفاني



كليد : دستورات آيت‌ الله‌ قاضي درباره ماه رجب و شعبان و رمضان دستورات آيت‌ الله‌ قاضي درباره ماه رجب و شعبان و رمضان دستورات آيت‌ الله‌ قاضي درباره ماه رجب و شعبان و رمضان دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي دستورات آيت‌ الله‌ قاضي

این مطلب را به دوستان خود معرفی کنید:
افسرانفیس نماکلوب