وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

نگفتن تلبيه با فراموشى يا جهل در احرام

نگفتن تلبيه با فراموشى يا جهل در احرام

لگو احکام حج و عمره

نگفتن تلبيه با فراموشى يا جهل‏

 

۳۲۴- اگر كسى تلبيه را به خاطر فراموشى يا ندانستن حكم نگويد، واجب است در صورت امكان، به ميقات بازگردد و لبيك بگويد؛ و اگر نتواند برگردد و داخل حرم نشده، همان جا[۱] بگويد؛ و اگر داخل حرم شده، واجب است برگردد به ‏خارج حرم و لبيك بگويد؛[۲] و اگر ممكن نيست، همان جا لبيك بگويد؛ و اگر بعد از گذشتنِ وقتِ جبران، يادش آمد، صحت عمل بعيد نيست.[۳]

 

[۱] ( ۳). آيات عظام اراكى، خامنه‏اى، فاضل: احرام ببندد و لبّيك بگويد.

آية اللَّه سيستانى: بنابر احتياط واجب به مقدارى كه ممكن است به طرف ميقات برگردد و محرم شود.
[۲] ( ۴). تفصيل اين مسأله در ذيل مسأله ۲۶۲ گذشت.
[۳] ( ۵). آية اللَّه بهجت: محل تأمّل است.( مناسك شيخ، ص ۱۲).

چون نظر آيات عظام اين است كه كسى كه تلبيه را ترك نمايد محرم نمى‏شود لذا تفصيل اين مسأله را بايد در ذيل مسأله ۲۳۶ و ۲۶۲( در مناسك محشاى حج) جستجو كرد.

آية اللَّه تبريزى، آية اللَّه خويى: صحت عمل خالى از اشكال نيست.

آية اللَّه سيستانى: اگر در عمره باشد صحت عمل مورد اشكال است.

آية اللَّه فاضل: اگر بعد از اعمال حج يادش آمد حج او صحيح است. ولى اگر بعد از عمره تمتّع يا عمره مفرده يادش آمد عمره باطل است، و در عمره تمتّع اگر فرصت دارد و امكان جبران دارد بايد به ميقات ولو به ادنى‏الحل برگردد و جبران كند و اگر امكان جبران نبود حج افراد انجام دهد، و در اين صورت كفايت از حَجّةالاسلام مى‏كند.

آية اللَّه مكارم: اگر بعد از اتمام حج يا عمره يادش بيايد، عمل او صحيح است.

وظيفه لال در تلبيه‏

 

۳۲۵- اخرس (لال)، بايد با انگشت به تلبيه اشاره كند و زبانش را هم حركت دهد،[۱] و نايب گرفتن كافى نيست.[۲]

 

[۱] ( ۱). آية اللَّه صافى، آية اللَّه گلپايگانى: اگر چه به گفتن ترجمه آن باشد و نايب هم بگيرد رجاءً كه از طرف اوبه‏طور صحيح بگويد.
[۲] ( ۲). آية اللَّه بهجت: شخص گنگ و لال با انگشت خود همراه با نيت قلبى به تلبيه اشاره نموده و زبان خود را حركت دهد و اگر ممكن نباشد كه اين كار را خودش انجام دهد نايب بگيرد كه به‏جاى او تلبيه بگويد.( مناسك، مسأله ۱۸۰).

آيات عظام تبريزى، خويى، فاضل، مكارم: بهتر است نايب هم بگيرد.

آيةاللَّه خامنه‏اى: احوط آن است كه نايب هم بگيرد.

آية اللَّه سيستانى: اگر در اثر عارضه‏اى لال شده است و الفاظ تلبيه را مى‏داند، به مقدارى كه مى‏تواند تلفظ كند و اگر نتواند زبان و لب را به آن حركت دهد و همراه با آن در قلب اخطار نمايد و با انگشت به آن اشاره كند و اگر لال و كر مادرزاد است و مانند آن، پس زبان و لب را مانند كسانى كه تلفظ مى‏كنند حركت دهد و با انگشت اشاره كند.
 

كسى كه لكنت زبان دارد

 

۳۲۶- كسى كه لكنت زبان دارد، اگر نمى‏تواند تلبيه را صحيح بگويد، ولو با تلقين،[۱] احوط آن است كه به هر نحو مى‏تواند بگويد و ترجمه‏اش را نيز بگويد.[۲]

 

[۱] ( ۳). آية اللَّه صافى، آية اللَّه گلپايگانى: ترجمه‏اش را بگويد و نايب هم بگيرد رجاءً كه از طرف او به‏طورصحيح تلبيه را بگويد.
[۲] ( ۴). آية اللَّه تبريزى و آية اللَّه فاضل: و بهتر آن است كه علاوه بر آن نايب هم بگيرد.

آية اللَّه بهجت: به ذيل مساله ۳۲۳ مراجعه شود.

آية اللَّه خامنه‏ اى، آية اللَّه مكارم: احوط اين است كه در اين صورت نايب هم بگيرد.

آيةاللَّه خويى: مى‏تواند به ملحون اكتفا كند، گرچه احوط جمع بين ترجمه و استنابه نيز هست. و نيز اخرس( گنگ ولال) كافى است با اشاره تلبيه بگويد، گرچه احوط استنابه نيز هست.( تعليقه عروه، ج ۲، ص ۳۶۱ و مناسك، مسأله ۱۷۹ و ۱۸۰).

آية اللَّه سيستانى: به ذيل ۳۲۳ مراجعه شود.

آية اللَّه گلپايگانى: و نايب هم بگيرد رجاءً.

غلط گفتن تلبيه‏

 

۳۲۷- اگر كسى تلبيه را غلط بگويد و اعمال حج را انجام دهد، چنانچه‏[۱] از روى عمد بوده، حج او صحيح نيست؛ و اگر عمدى نبوده و از روى فراموشى يا ندانستن مسأله بوده، صحت عمل بعيد نيست.[۲]

 

[۱] ( ۱). آيةاللَّه فاضل: با توجه به اين كه عالم به حكم بوده، اگر نسبت به موضوع جاهل بوده؛ يعنى نمى‏دانسته‏تلبيه را غلط مى‏گويد، حكم ترك احرام از روى جهل و سهو را دارد كه حكم آن ذكر شده است.
[۲] ( ۲). آية اللَّه بهجت: به مسأله ۲۶۲ و ۳۲۴ و ۲۴۰ مراجعه شود.

براى اطلاع از نظر مراجع، به ذيل مسأله ۲۶۲ مراجعه شود.

آية اللَّه تبريزى، آية اللَّه خويى: اگر در احرام عمره بوده، صحّت عمل او خالى از اشكال نيست و بايد احتياط كند.

آية اللَّه سيستانى: اگر به مقدار تمكن تلبيه را گفته است و غلط بودن آن به حدى نبوده است كه صدق تلبيه نكند، چيزى بر او نيست. در غير اين صورت، اگر در احرام عمره باشد بنابر احتياط واجب عمل باطل است و اگر در احرام حج باشد صحيح است.

منبع: سایت هدانا برگرفته از مناسك حج با حواشى و مطابق با فتاوای دوازده نفر از مراجع معظم تقلید/ متن اصلی از رساله امام خمینی و مُحشی حضرات آیات: خامنه ای، سیستانی، صافی گلپایگانی، مکارم شیرازی، نوری همدانی، وحید خراسانی، بهجت،فاضل ، خویی، گلپایگانی، تبریزی.

حتما بخوانيد

ویژه نامه احکام حج و عمره

ویژه نامه احکام جامع سایت هدانا

🔗 لینک کوتاه

نظر مخاطبان درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.