وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

مراحل شفاعت

مراحل شفاعت

 

 

شفاعت اولياى الهى، در چه مرحله اى از مراحل پس از مرگ، شامل حال گنه كاران مى شود؟

 

انسان از هنگام قبض روح، مراحل گوناگونى همچون:

 

سكرات مرگ، عالم برزخ، گذرگاه هاى روز قيامت و حسابرسى اعمال را در پيش دارد. شفاعت اولياى الهى براى انسان گنه كار، داراى مراحل و مراتبى است.

 

نکته:

اين شفاعت، بر اساس رابطه معنوى ميان شخص با اولياى الهى است. هر اندازه اين رابطه بيشتر و قوى تر باشد، تأثير آن نيز بيشتر خواهد بود. بر اين اساس گستره شمول شفاعت در حق گنه كاران متفاوت است.[۲۳۷] ممكن است هنگام مرگ، باعث نجات از سختى سكرات مرگ باشد و يا كسانى در برزخ مورد شفاعت قرار گيرند.[۲۳۸] برخى نيز بعد از طى مراحل گوناگون پس از مرگ و چشيدن سختى ها و وحشت برزخ و موقف هاى قيامت، مورد مغفرت خداوند قرار گيرند و از دوزخى شدن نجات يابند. همچنين برخى ديگر پس از دخول در جهنم و چشيدن عذاب، قابليت مغفرت و بخشش الهى را پيدا كنند و آن گاه با شفاعت از آتش دوزخ نجات يابند.[۲۳۹]

 

امام صادق (علیه السلام)  مى فرمايد:

«اى شيعيان! به اتكاى شفاعت ما گناه نكنيد. به خدا سوگند! شفاعت ما به مرتكب زنا نمى رسد؛ مگر پس از آنكه عذاب دردناك الهى و هول و ترس جنهم را بچشد».[۲۴۰]

 

امام صادق (علیه السلام)  مى فرمايد:

«كسانى كه [ به واسطه گناهانشان ]حد و كيفر الهى بر آنان لازم آمده، مسلمان فاسق اند و در جهنم هميشگى و ابدى نيستند؛ بلكه روزى از جهنم [ به شفاعت] خارج مى شوند و شفاعت جايزه و پاداشى براى آنان است [ به سبب ايمان و آن مقدار از عمل صالح كه انجام داده اند]»[۲۴۱].

 

امام باقر (علیه السلام)  مى فرمايد:

«گروهى از مردم در آتش مى سوزند و خوب كه گداخته شدند، شفاعت به سراغشان مى آيد».[۲۴۲]

 

نکته:

در حقيقت گنه كارانى كه ايمان به خدا و پيوند معنوى با اولياى الهى را حفظ كرده اند، در برزخ، يا گذرگاه هاى قيامت و يا در دوزخ، تا حدى به مجازات اعمال خود مى رسند و همين كيفرها، مقدمه اى بر پالايش از عوارض گناه آنان شده و قابليت مغفرت و بخشش الهى از طريق شفاعت را پيدا مى كنند.

 

[۲۳۷]. ر.ك: تجسم عمل و شفاعت، ص ۱۱۵.
[۲۳۸]. بحارالانوار، ج ۲۷، ص ۱۵۸، ح ۳.
[۲۳۹]. روايات اهل سنت: صحيح مسلم، ج ۱، ص ۱۱۷.
[۲۴۰]. كافى، ج ۵، ص ۴۷۶، ح ۹؛ من لا يحضره الفقيه، ج ۴، ص ۳۱، ح ۷۰.
[۲۴۱]. بحار الانوار، ج ۸، ص ۴۰، ح ۲۲ و ۲۳.
[۲۴۲]. ميزان الحكمه، ج ۱، ص ۴۷۵، ح ۲۹۴۰.

 

منبع: هدانا برگرفته از پرسش ها و پاسخ ها«دعا و توسل».

حتما بخوانيد

ویژه نامه امامت پژوهی

🔗 لینک کوتاه

نظر شما درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.