وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

شعر علامه طباطبایی در رثای اباعبدالله الحسین

شعر علامه طباطبایی در رثای اباعبدالله الحسین

مفسر کبیر قرآن کریم، حکیم متأله، علامه سیدمحمدحسین طباطبایی قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه، در سال ۱۳۲۸-۱۳۲۷ شمسی، مخمس زیبایی را در زبان حال سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله‌الحسین علیه‌آلاف‌التحیةوالثناء، با تضمین غزلی از حافظ سروده و همراه نامه‌ای به برادر بزرگوارشان،  حضرت آیةالله سیدمحمدحسن الهی طباطبایی(ره)، ارسال داشتند و در پایان سروده، مرقوم فرمودند: «انتظار می‌رود این اشعار را در مجالس خودتان [مرثیه حاج سیداحمد] خصوصاً مجلس هفته آینده بخوانید. زیاد از این، جسارت است»

گفت آن شاه شهیدان که بلا شد سویم

با همین قافله‌ام راه فنا می‌پویم

دست همت ز سراب دو جهان می‌شویم

شور یعقوب‌کنان یوسف خود می‌جویم

که کمان شد ز غمش قامت چون شمشادم

گفت هرچند عطش کنده بن و بنیادم

زیر شمشیرم و در دام بلا افتادم

هدف تیرم و چون فاخته پر بگشادم

«فاش می‌گویم و از گفته‌ی خود دلشادم

بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم»

من به میدان بلا روز ازل بودم طاق

کشته یارم و با هستی او بسته وثاق

من دل‌رفته، کجایم و کجا دشت عراق!

«طایر گلشن قدسم، چه دهم شرح فراق

که در این دامگه حادثه چون افتادم»

لوحه سینه من گر شکند سُم ستور

ور سرم سیر کند شهر به شهر از ره دور

باک نبود که مرا نیست به‌جز شوق حضور

«سایه طوبی و غلمان و قصور و قد حور

به هوای سر کوی تو برفت از یادم»

تا در این بزم بتابید مه طلعت یار

من خورم خون دل و یار کند تیر نثار

پرده بدریده و سرگرم به دیدار نگار

«نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار

چه کنم؟ حرف دگر یاد نداد استادم»

تشنه وصل وی‌ام آتش دل کارم ساخت

شربت مرگ همی خواهم و جانم بگداخت

از چه از کوی توام دست قضا دور انداخت

«کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت

یارب!  از مادر گیتی به چه طالع زادم؟»

مجله افق حوزه

🔗 لینک کوتاه
درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
۰ (۰ رای)

نظر شما درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.