وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

راضی به رضای خدا!

راضی به رضای خدا!

 

 

همیشه گفته می‌شود، باید راضی به رضای خدا بود؛ چه‌طور کسی که در زندگی مشکلات دارد و سرنوشت خوبی ندارد، راضی به رضای خدا باشد؟

 

 

نکته:

 

به‌طور طبیعی هنگامی‌که زندگی با رضایت‌مندی و موفقیت به پیش می‌رود به‌طور طبیعی انسان از خودش و از دیگران و از خداوند راضی است و شکر و تشکر را بر زبان جاری می‌کند و یا حداقل گله‌مند نیست و زبان به نکوهش نمی‌گشاید. اما اگر مشکلات رو به سوی او آورد و ناکامی‌ها دامن‌گیر او شود به‌طور معمول زبان به شکایت می‌گشاید و خود و دیگران را سرزنش می‌کند و گاهی با عصبانیت به زمین و زمان بد می‌گوید! و گاهی حتی از خدا هم گلایه می‌کند و چه بسا از عبادت و دعا هم روی گردان شود!

 

نکته:

 

درحالی‌که باید دانست مشکلات زندگی یا از بی‌احتیاطی‌ها و تنبلی‌ها و کوتاهی‌های خود انسان است و یا از کم‌کاری و کوتاهی اطرافیان و ظلم دیگران است. این نگاه واقع‌بینانه انسان را به تفکر و ریشه‌یابی مشکلات و ناکامی‌ها حساس می‌کند و رفته رفته با برنامه‌ریزی و کمک دیگران می‌تواند گره مشکلات را یکی پس از دیگری باز کند و خود را از حالت بحران به وضعیت عادی برساند و در ادامه راه رشد و پیشرفت را در پیش بگیرد.

 

نکته:

 

تکرار این‌گونه تجربه‌ها در زندگی روحیه رضایت‌مندی از خود و دیگران و در افق بالاتر رضایت الهی را برای انسان به ارمغان می‌آورد و این خود بهترین نشانه است که خداوند نیز از چنین بنده‌ای رضایت دارد. چنان‌که در حکایتی از قوم حضرت موسی(علیه السلام) آمده است: «روزی پیروان حضرت موسی(علیه السلام) خدمت ایشان رسیدند و گفتند: ای پیامبر خدا از کجا بدانیم که خداوند از ما راضی است؟!‌حضرت موسی(علیه السلام) به طرف کوه طور رفت و خواسته مردم را با خدا درمیان گذاشت. ندا آمد: ای موسی به مردم بگو هرگاه آنان از من راضی باشند من از آنان راضی هستم»!

 

 

اما چگونه می‌توان از خدا راضی بود؟!

 

 

قدم اول آن که:

 

به این باور برسیم که آنچه از سوی خدا به ما می‌رسد خوبی است و بدی‌ها از خود ما و یا اطرافیان ما است.

 

 

چنان‌که در قرآن مجید می‌فرماید:

 

«مَّا أَصَابَکَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللّهِ وَمَا أَصَابَکَ مِن سَیِّئَةٍ فَمِن نَّفْسِکَ»[۱۹۰]؛

 

«هر چه از خوبي‌ها به تو می‌ رسد از جانب خداست و آنچه از بدی به تو می‌ رسد از خود توست»

 

 

در مرحله بعد:

 

بدانیم که در صورت توبه و پشیمانی، خداوند بدی و خطای ما را میا می‌آمرزد.

 

چنان‌که در قرآن مجید می‌فرماید:

 

«مَن عَمِلَ مِنکُمْ سُوءًا بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ»[۱۹۱]؛

 

«هر كس از شما به نادانی كار بدی كند و آنگاه به توبه و صلاح آيد پس وی آمرزنده مهربان است»

 

 

و در مرحله سوم؛

 

بدانییم علاوه بر آمرزش خطاهای گذشته، خداوند متعال در نامه اعمال بندگان خود، بدی بدی‌ها را تبدیل به نیکی‌ها می‌کند.

 

 

چنان‌که در قرآن می‌فرماید:

 

«مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُوْلَئِکَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَکَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِیمً»[۱۹۲]؛

 

«مگر کسی که توبه کند و ایمان آورد و کار شایسته کند پس خداوند بدی‌هایشان را به نیکی‌ها تبدیل می‌ کند و خدا همواره آمرزنده مهربان است»

 

 

بنا بر آنچه گفته شد:

 

اگر بدانیم مشکلاتی که برای ما پیش میش می‌آید از یک سو تجربه انسان را در زندگی زیاد می‌کند و از سوی دیگر با تحمل این مشکلات نه تنها خطاهای گذشته آمرزیده می‌شود، بلکه خداوند پاداش‌های فراوان را به انسان عنایت می‌کند، در این صورت راضی به رضای خدا خواهد بود و در پرتو این رضایتمندی، آرامش درون و توکل به خدا در انسان روزافزون خواهد شد و چه بسا مشکلات قابل حل و یا قابل تحمل شود.

 

 

چنان‌که در قرآن مجید می‌فرماید:

 

«وَمَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجً»[۱۹۳]؛

 

«و هر کس از خدا پروا کند [خدا] برای او راه بیرون شدنی قرار می‌ دهد».

 

 

[۱۹۰]. نساء (۴)،‌آیه ۷۹.
[۱۹۱]. انعام (۶)،‌ آیه ۵۴.
[۱۹۲]. فرقان (۲۵)، آیه ۷۰.
[۱۹۳]. طلاق (۶۵)، آیه ۲.

 

منبع: هدانا برگرفته از پرسش ها و پاسخ ها  «قسمت» و «قضا و قدر».

حتما بخوانيد

ویژه نامه اعتقادات و دین پژوهی

[به این نوشته امتیاز بدهید]
[total: 0 امتیاز: ۰]
🔗 لینک کوتاه

نظر شما درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.