وبگاه پاسخگویی به سوالات دینی هدانا

آيا خطاب قرآن ناطق به حضرت على(ع) صحيح است؟

آيا خطاب قرآن ناطق به حضرت على(ع) صحيح است؟

آيا خطاب قرآن ناطق به حضرت على(ع) صحيح است؟

بر اساس روايات فراوانى كه ذكر شده است حضرت على (ع) و همچنين فرزندان او لسان و كتاب ناطق الهى و قرآن ناطق هستند.

ابوبصير گويد: درباره آيه‏ «هَذَا كِتابُنا ينطقُ عَلَيكُم بالحق»(۱) از امام صادق (ع) پرسش كردم، ايشان فرمودند: «قرآن سخن نمى‏گويد: ليكن محمد و اهل بيت او (ع) ناطق به كتاب- يعنى قرآن- مى‏باشند. امام صادق (ع) در حديثى ديگر فرمود: «امير المؤمنين (ع) مى‏فرمايد: من علم خداوند و… زبان گوياى خداوند… هستم.(۲) همچنين تعبيرهاى «لِسانُهُ النّاطِقُ»(۳)- ما زبان ناطق خداوند هستيم، «أنَا الكِتابُ النّاطِقُ»(۴) «أَنَا كَلامُ اللَّهِ النّاطِقِ»(۵) «النّاطِقُ بِالقُرآنِ»(۶) «النّاطِقُ عَنِ القُرانِ»(۷) و نظاير آن كه درباره امام على (ع) و ديگر پيشوايان معصوم (ع) در روايات آمده است، مى‏فهماند كه آنان مفسر واقعى قرآن، مظهر علم الهى و عالم به كليه علوم مربوط به قرآنند چنان‏كه به مناسبت‏هاى مختلف روايات گوناگونى درباره تفسير، تأويل و غير آن اظهار فرموده‏اند. از اين‏روست كه شيعيان به اهل‏بيت عصمت و طهارت (ع) قرآن ناطق مى‏گويند و اطلاق اين گونه تعبير بر آن بزرگواران صحيح مى‏باشند.

در روايات اهل سنت نيز آمده است كه: «مَن عِندَهُ عِلمُ الكِتابِ»(۸) على بن ابى‏طالب است كه به تفسير، تأويل، ناسخ، منسوخ، حلال و حرام قرآن عالم بود.(۹) از آن حضرت نيز نقل شده است كه فرمود: «فَوَالذى نفسى بِيَدهِ ما نَزَلت آيه الاّ وَ أَنَا أَعلَمُ بِها أَينَ نَزَلَتَ وَ فيمَن نَزَلَت…»(۱۰) قسم به كسى كه جانم به دست اوست هيچ آيه‏اى نازل نشده است، مگر اين كه من مى‏دانم كجا نازل شده و درباره چه كسى نازل شده است و….

آن حضرت در حديث ديگرى مى‏فرمايد: «پيامبر به من هزار باب علم آموخت، كه از هر بابى هزار باب ديگر گشوده مى‏شد، تا اين كه به علم گذشته و آينده تا روز قيامت آگاه شدم».(۱۱) همچنين در روايت آمده است: «حضرت على (ع) شب تا صبح براى ابن عباس تفسير باء بسم اللَّه را مى‏گفت و فرمود: «لو شئت لا وقرت من تفسير الفاتحه سبعين بعيرا»(۱۲) اگر بخواهى از تفسير فاتحه هفتاد شتر بار مى‏كنم و در جاى ديگر فرمود: «أَنَا تَرجُمان وَحىِ اللَّهِ»(۱۳) من ترجمان وحى الهى مى‏باشم.

رسول خدا نيز درباره آن حضرت مى‏فرمايد: «أَنتَ بابُ عِلمى وَ الإِيمانُ مِخالِط لَحمَكَ وَ دَمَكَ كَما خالَطَ لَحمى وَ دَمى»(۱۴) تو* علم منى… و ايمان با گوشت و خون تو درآميخته، همان سان كه با گوشت و خون من در آميخته است. بنابراين كسى كه اين گونه به كتاب خدا آگاه باشد و قرآن و ايمان با تمام وجود او آميخته باشد، قولاً و عملاً چيزى جز قرآن از او صادر نخواهد شد و اطلاق قرآن ناطق بر او بدين لحاظ درست و صحيح مى‏باشد.

به نقل از مؤسسه آموزشى پژوهشى مذاهب اسلامى، پرسمان.

(۱) بحارالانوار، علامه مجلسى، ج ۲۳، ص ۱۹۸- ۱۹۷، ح ۲۹، (مؤسسه الوفا، بيروت) تأويل الايات الظاهره، سيدشريف‏الدين استرآبادى، ص ۵۶۰- ۵۵۹، (انتشارات جامعه مدرسين، قم).
۰۰۰ (۲) التوحيد، شيخ صدوق، ص ۱۶۴، (انتشارات جامعه المدرسين) بحارالانوار، ج ۲۴، ص ۱۹۸، ح ۲۵، (مؤسسه الوفا، بيروت).
۰۰۰ (۳) الكافى، كلينى (ره)، ج ۱، ص ۱۴۴، ح ۱، (دارالكتب الاسلاميه) التوحيد، شيخ صدوق (ره)، ص ۱۵۲، ح ۹، (انتشارات جامعه مدرسين، قم).
۰۰۰ (۴) بحارالانوار، علامه مجلسى، ج ۳۹، ح ۵، ص ۲۷۲، (مؤسسه الوفاء، بيروت).H
(۵) همان، ج ۷۹، ص. ۱۹۹
۰۰۰ (۶) عيون اخبار الرضا (ع)، شيخ صدوق (ره)، ج ۱، ص ۵۴، ح ۲۰، (انتشارات جهان).
۰۰۰ (۷) همان، ج ۲، ص ۱۲۱، ح. ۱
۰۰۰ (۸) سوره رعد، آيه. ۴۳ كسى كه علم كتاب (و آگاهى بر قرآن) نزد اوست.
۰۰۰ (۹) ينابيع المودّه، القندوزى، ج ۱، ص ۳۰۸، ح ۱۱، (دارالاسوه) شواهد التنزيل، الحاكم الحسكانى، ج ۱، ص ۴۰۵، ح ۴۲۷، (نشر مجمع احياء الثقافه الاسلاميه).
۰۰۰ (۱۰) شواهد التنزيل، همان، ج ۱، ص ۴۲- ۴۰، ح. ۳۵
۰۰۰ (۱۱) ينابيع الموده، ج ۱، ص ۲۳۱، ح. ۷۰
۰۰۰ (۱۲) ينابيع الموده، همان، ج ۳، ص ۲۰۹، باب. ۶۹
۰۰۰ (۱۳) احقاق الحق، التسترى، ج ۴، ص ۳۳۲، (دارالكتاب الاسلامى، بيروت). به نقل از المناقب المرتضويه، محمدصالح الحنف الترمذى، ص ۱۳۵، (طبع بمبئى).
۰۰۰ (۱۴) ينابيع الموده، ج ۱، ص ۳۹۲، ح. ۴ /پرسمان.

🔗 لینک کوتاه

نظر مخاطبان درباره این مطلب:

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط سایت هدانا منتشر خواهد شد.

آدرس ایمیل شما به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.